Ekrany akustyczne w Polsce — nadmierne obniżenie norm hałasu (1)
Artykuł krytykuje nadmierne restrykcje dotyczące dopuszczalnych norm hałasu w Polsce, które prowadzą do absurdalnych sytuacji finansowych i estetycznych. Autor podkreśla, że choć ograniczanie hałasu jest słuszne, to przesadne obniżanie norm (np. z 55 dB w UE do 40 dB w Polsce) generuje ogromne koszty i utrudnia inwestycje drogowe. Wskazuje na przykład Warszawy, gdzie ekrany akustyczne są zbyt niskie i wymagają kosztownej przebudowy, oraz na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, który domaga się jeszcze surowszych przepisów. Autor zauważa też, że mieszkańcy często sami wybierają lokalizacje narażone na hałas, a następnie domagają się odszkodowań, co jest nieuzasadnione prawnie.
Licencja tego źródła nie pozwala nam przedrukować tekstu. Poniżej jest nasze omówienie — pełną treść przeczytasz u autora.
Omówienie
Normy hałasu w Polsce i działania urzędowe
W Polsce dopuszczalne poziomy hałasu ustalono na poziomie 50 dB, a w określonych przypadkach nawet 40 dB, podczas gdy w krajach Unii Europejskiej standard ten wynosi 55 dB. W 2010 r. Konwent Marszałków Województw RP wystosował pismo do Ministerstwa Infrastruktury z postulatem zmiany przepisów, wskazując, że realizacja obowiązujących norm generuje znaczne koszty budowy ekranów akustycznych, w sytuacji ograniczonej dostępności środków na inwestycje infrastrukturalne.
Analogiczne stanowisko w piśmie skierowanym do Ministra Środowiska 1 października 2010 r. zajęła ówczesna Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz. Rzecznik domagała się rozszerzenia wymogu budowy ekranów akustycznych także na drogi powiatowe.
Koszty i skutki budowy ekranów
Przykładem kosztów modernizacji systemu ochrony akustycznej jest inwestycja przy ul. Wilanowskiej w Warszawie. W celu zwiększenia wysokości istniejących ekranów z 3 metrów do 8 metrów wydatkowano 7 mln zł. Wskazuje się, że w przypadku dróg w terenach zabudowanych, wymogi techniczne często uniemożliwiają montaż urządzeń ze względu na bliskość zabudowy przy krawędzi jezdni. Jako przykład lokalizacji o ograniczonej przestrzeni podano odcinek ul. Poznańskiej w Dopiewie, pomiędzy ul. Szkolną a ul. Wyzwolenia.
Odpowiedzialność zarządcy nieruchomości a przepisy budowlane
Zgodnie z § 325 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynki mieszkalne należy sytuować w miejscach o najniższym narażeniu na hałas i drgania. W przypadku wystąpienia przekroczeń parametrów hałasu w pomieszczeniach, właściciel nieruchomości ma obowiązek stosowania skutecznych zabezpieczeń we własnym zakresie. Przepis ten obowiązuje od czerwca 2002 r. Posiadacz nieruchomości nie posiada podstaw prawnych do żądania od zarządcy drogi pokrycia kosztów zabezpieczeń akustycznych budynku.
W dyskusji na temat estetyki przestrzeni publicznej podnoszono kwestię montażu ekranów w historycznych częściach miast. Za obszary, w których instalacja takich elementów naruszałaby estetykę zabudowy, uznano m.in. ul. Św. Marcin, ul. Garbary oraz ul. 27 Grudnia w Poznaniu, a także ul. Przybyszewskiego w Poznaniu, ze względu na występującą tam aleję platanów. Obecne regulacje prawne w zakresie norm hałasu pozostają przedmiotem debaty w kontekście planowania wydatków samorządowych oraz priorytetu inwestycji związanych z usprawnieniem komunikacji.
Omówienie faktów z materiału źródłowego. Nie jest cytatem ani stanowiskiem autora oryginału.