Możliwości inwestycyjne nad jez. Niepruszewskim ograniczone

Potencjał terenów inwestycyjnych w Gminie Dopiewo

W dyskusji na temat rozwoju gospodarczego Gminy Dopiewo pojawiają się wątpliwości dotyczące atrakcyjności terenów oferowanych inwestorom. Wskazuje się na istotne różnice w stopniu zagospodarowania gruntów przeznaczonych pod aktywizację w różnych miejscowościach. Przykładem jest Dąbrowa, gdzie w latach 1997–2002 uchwalono sześć planów zagospodarowania przestrzennego na łączną powierzchnię ponad 28 hektarów w rejonie ul. Bukowskiej, ul. Batorowskiej i ul. Rolnej. W ciągu kilkunastu lat zagospodarowano zaledwie 2,8 hektara, czyli 10 procent obszaru. Podobne tendencje obserwowano w innych lokalizacjach. W Dopiewie, przy ul. Laserowej, z terenu przeznaczonego pod działalność gospodarczą w 2001 roku o powierzchni około 21,5 hektara, dotychczas wykorzystano 0,5 hektara. Z kolei w Dąbrówce, przy drodze ekspresowej S11, zagospodarowano 0,7 hektara z prawie 90 hektarów objętych planem z 2013 roku.

Analiza własności gruntów wskazuje na trzy kategorie terenów, które różnią się tempem inwestycyjnym. Największe szanse na realizację projektów mają grunty, na których inwestorzy już prowadzą działalność lub posiadają nieruchomości z zamiarem ich rozwoju. Jako przykłady wskazano ostatnio uchwalone plany w Więckowicach przy drodze wojewódzkiej nr 307, przy ul. Trzcielińskiej w Dopiewie oraz obszar Silo Center w Skórzewie. Status inwestycyjny posiada również teren w Fiałkowie, gdzie podjęto uchwałę o przystąpieniu do opracowania planu. W procesie tym identyfikowane są jednak wyzwania, dotyczące m.in. zgodności planów z przepisami oraz ochrony terenów cennych przyrodniczo.

Gminne zasoby gruntowe a wyzwania infrastrukturalne

Istotnym ograniczeniem dla Gminy Dopiewo w porównaniu z gminami takimi jak Tarnów Podgórny, Buk, Komorniki czy Suchy Las, jest brak szerokiego zasobu gruntów będących własnością gminy, które mogłyby stać się parkami przemysłowymi. Strategia wykupu gruntów od ANR nie była realizowana w poprzednich latach, w czasie kadencji wójta Andrzeja Strażyńskiego, co ograniczyło bazę pod przyszłe inwestycje. Jedyny znaczący zasób gminny, obejmujący 65 hektarów w Dopiewie, przeznaczony był na cele związane z gospodarką odpadami i oczyszczaniem ścieków. Obecnie wykorzystano zaledwie 15 hektarów, a pozostały obszar pozostaje użytkowany rolniczo. Zmiana przeznaczenia tego terenu w planie miejscowym mogłaby otworzyć drogę do jego sprzedaży podmiotom prywatnym, jednak barierą pozostaje brak uzbrojenia technicznego działek.

Kluczowym problemem przy pozyskiwaniu inwestorów na tereny prywatne pozostaje ich rozdrobnienie oraz brak podstawowej infrastruktury komunalnej. Przykładowo, na VIII sesji Rady Gminy przygotowano projekty uchwał, które obejmują znaczną liczbę działek, co utrudnia procesy komercjalizacji. Druk nr 94 dotyczy terenów w Gołuskach (34 działki), natomiast druk nr 93 obejmuje grunty w Zakrzewie i Dąbrowie (14 działek). Inwestorzy zazwyczaj oczekują przygotowanego terenu, tymczasem właściciele działek często nie dysponują wystarczającymi środkami na inwestycje infrastrukturalne. Jednocześnie Gmina Dopiewo stoi przed wyzwaniem bilansowania potrzeb mieszkańców w zakresie infrastruktury mieszkaniowej względem konieczności uzbrajania terenów przemysłowych.

Uwarunkowania jeziora Niepruszewskiego i perspektywy rozwoju

W debacie dotyczącej potencjału inwestycyjnego pojawiają się odniesienia do jeziora Niepruszewskiego. Wskazuje się, że ze względu na uwarunkowania prawne, własność gruntów oraz ograniczenia przyrodnicze, akwen ten nie posiada potencjału do przekształceń w duże ośrodki turystyczne o charakterze komercyjnym. Jezioro to pełni funkcje przypisane lokalnej społeczności. Istniejące plany zagospodarowania przestrzennego dla terenów w Zbórzu wskazują, że możliwości inwestycyjne o większej skali są tam minimalne. Wskazuje się, że intensywne inwestycje mogłyby zagrozić walorom przyrodniczym tego miejsca. Wobec powyższych faktów, rozwój gospodarczy Gminy wymagać będzie długofalowej strategii, obejmującej m.in. promocję, infrastrukturę oraz racjonalne gospodarowanie przestrzenią, aby uniknąć utrzymywania się gruntów w stanie rolniczym mimo posiadania odpowiednich zapisów w planach zagospodarowania.